'Koeli koeli!'

السلام عليكم (oftewel: Asalamo Alaykom).
Zoals jullie kunnen zien, heb ik inmiddels de Arabische taal al aardig onder de knie.

Arabische taalcursus in Marokko, Rosanne Vermaat

5 oktober 2008
Hèt werkwoord op gebiedende wijs van Marokko is ‘mange!’ Terwijl ik echt helemaal vol zit, wil iedereen dat ik nog meer eet. Sommige mensen grapten van tevoren dat ik met een hoofddoek terug zou komen, maar ik denk eerder dat het een nieuwe kledingkast in een paar maten groter is. Ik ben hier nu 3 dagen heb al veel verschillende gerechten, koekjes, en natuurlijk thee met veel te veel suiker naar binnen gewerkt.

7 oktober
Zondag was er een babyfeest, omdat deze baby een week daarvoor geboren was. Er kwam heel veel familie langs en er werd weer veel gegeten. De dag ervoor was er een schaap geslacht, waarvan ik getuige mocht zijn. De kinderen vonden het geweldig en gingen eersterangs zitten om alles goed te kunnen zien. Iedereen ging zingen en lachen. Ik vond het zelf iets minder fijn maar ja, heb ik dat ook weer eens meegemaakt he!

16 oktober
أ سلام عليكم (oftewel: Asalamo Alaykom, ongeveer)

Zoals jullie kunnen zien, heb ik inmiddels de Arabische taal al aardig onder de knie. Na een week les te hebben gehad, praat ik hier de mensen de oren van hun hoofd, en doe ik niets anders meer dan verhalen en brieven in het Arabisch schrijven. Want wat is er nou helemaal zo moeilijk aan Arabisch? Het schrift mag dan iets anders zijn dan wat wij gewend zijn, er zijn rare klanken die wij niet kennen en waar je keelpijn van krijgt, en het is allemaal onverstaanbaar, maar dat is alles.Omdat het leren van de taal zo simpel is, is er genoeg tijd voor andere dingen. Zo ben ik afgelopen weekend met vier andere meiden naar Fes geweest. Een superstad als je souvenirs wilt kopen (waarom heb ik dat dan niet gedaan?). De medina bestaat uit smalle straatjes vol met kleine winkeltjes met verkopers die niet anders verwachten dan dat jij als rijke Europeaan heel hun winkel voor veel geld wilt leeg kopen. Logisch natuurlijk. Wel vervelend als je alleen maar wilt kijken (ik ben toch een Hollander). Leuk is dat de meeste waren met ezels naar de winkeltjes gebracht worden. Als je ‘attention!’ (of andere uitroepen die ik nog niet kan thuisbrengen) hoort, moet je maar maken dat je aan de kant gaat, want die ezels remmen niet af.

20 oktober
Dit weekend zijn we naar Chefchaouen geweest. Na een busrit van 6 uur in een bus die in Nederland 5e klas zou zijn, zonder pauze (je raadt het al, ik moest na 5 minuten al naar de wc), maar met mooi uitzicht, waren we om een uur of 8 's avonds eindelijk daar. Gelukkig was het de busreis zeker waard. Chefchaouen ligt in de bergen (Rif gebergte) en heeft vooral veel blauw met wit geverfde huizen en smalle straatjes. Doordat het redelijk klein is, kun je hier makkelijk een rondje lopen zonder te verdwalen. Het viel meteen op dat het veel rustiger en gemoedelijker is dan bijvoorbeeld Fes. Een reden hiervoor kan zijn dat het de stad van de hasjies is, hierdoor wordt iedereen natuurlijk relaxed. Wat ook weer betekent dat het om 10 uur ’s ochtends nog moeilijk is om een ontbijt te scoren, omdat er nog haast geen winkels of restaurants open zijn.

22 oktober
Misschien blijf ik hier wel wonen. Gisteren ben ik naar de hammam (badhuis) geweest en ik vond het super. Ik ging met een van mijn ‘zussen’ mee dus zij kon me precies vertellen hoe alles werkte. Eerst haal je een paar emmers water waarmee je jezelf begiet. Dan maak je van een bruin goedje met henna en water een papje waarmee je jezelf insmeert. Dat spoel je weer af en vervolgens ga je jezelf met een heel ruw soort van washandje schoonschrobben. En dat niet zomaar even, dat moet met veel kracht gebeuren. En toen ik het bij mij na een kwartier wel genoeg vond (ik had alle lichaamsdelen al knalrood geschrobd), ging mijn ‘zus’ Meryem nog zo’n tien minuten door. Vervolgens nog wassen met zeep en daarna de haren. Eerst met shampoo, dan henna, dan weer shampoo, vervolgens nog wat conditioner. Zo’n hammambezoekje doe je niet binnen een uur.

16 november
Zoals jullie misschien wel begrijpen, is het hier in Marokko niet alleen maar leuke reisjes maken wat de klok slaat. Ik heb hier ook een soort van dagelijks leven, daar heb ik nog niets over verteld. In dat dagelijks leven is nog steeds mijn eerste bericht van toepassing: mange, mange! ook wel: koeli, koeli in Marokkaans. De gastfamilie is erg bang dat ik niet genoeg te eten krijg, want ze zeggen voortdurend dat ik moet eten. Ik dacht een tactiek bedacht te hebben door te zorgen dat ik continu een stukje brood in mijn hand houd. Maar dat werkt niet; zelfs als ik mijn mond vol heb wijzen ze me erop dat ik moet eten, het liefst drie verschillende dingen tegelijk. Ik ben dus constant op mijn hoede tijdens het eten, wat het niet echt een relaxte bezigheid maakt. Gelukkig is het eten bijna altijd erg lekker.

4 december
Is het in Nederland een spannende tijd omdat het bijna Sinterklaas en Kerst is, hier in Marokko is het schapentijd. Dinsdag is het namelijk ‘Aid al Kabir’, bij ons ook wel bekend als het offerfeest. Iedere familie slacht een schaap, als nagedachtenis aan de profeet Ibrahim, die bereid was zijn zoon te offeren in opdracht van God. Het is een van de belangrijke Islamitische feestdagen en het is duidelijk te merken dat iedereen zich opmaakt voor deze dag. Er wordt al weken over schapen gepraat, en sinds een paar dagen zien we ook steeds vaker schapen uit auto’s geladen worden. Hier in huis hebben we er ook al een, hij staat op het dak en Ilias praat over niks anders meer dan ‘hawli’ (Marokkaans voor schaap). Op de markt en aan de kant van de straat zijn plotseling heel veel kruiden, schalen en vooral messen te koop. Onze leraar heeft al uitgebreid staan vertellen hoe hij het schaap slacht. Al zag het er indrukwekkend uit, hij heeft er nog nooit echt een geslacht, dus het is natuurlijk nog maar de vraag of al zijn acrobatische kunsten veel zullen uithalen.

10 december
Het is stil in de straten van Youssoufia, onze wijk in Rabat. Maandag kwam er nog schapengeblaat vanuit alle kanten, gisteren zijn ze allemaal geslacht. We waren allemaal vroeg opgestaan voor de slachtpartij, maar het wachten was op de koning. Zodra hij zijn schaap geslacht had, mocht de rest van het land aan de slag. Tijdens de voorbereiding begon het hard te regenen, maar een gedeelte van het dakterras was afgedekt met dekens, dus dat hinderde niet.De vader des huizes sneed met een scherp mes de keel van het schaap door, en zodra het dood was begonnen de mannen des huizes het schaap te villen en ontdoen van ingewanden. Twee uur later lagen de spiesjes met stukjes maag en lever al op de borden. Hoewel iedereen bleef aandringen, lukte het me toch om er niet van te hoeven eten. Ook ’s avonds stond er weer een groot bord met allerlei ingewanden op het menu, ik kreeg een stukje kip. Ik weet niet hoe lang er nog schapenvlees gegeten gaat worden, maar het zal in ieder geval genoeg voor een aantal dagen zijn...

25 december
Op het moment van schrijven, zitten de meesten van jullie waarschijnlijk aan een heerlijke kerstmaaltijd. Ik zit daarentegen in een stoffig woestijnstadje. Samen met Derk en Lennert word ik morgen opgehaald met een 4×4-wagen om verder de woestijn in te gaan. Daar gaan we met een kameel verder en slapen we twee nachtjes in de woestijn. Ben benieuwd hoe dat gaat worden.Het was erg leuk om Derk en Lennert zaterdag weer eens te zien. Ze kwamen ’s avonds laat aan en konden gelijk aanschuiven, de soep stond al klaar. Mijn gastfamilie vond het ook leuk om mijn broers eens gezien te hebben. Zondag heb ik ze een beetje door de stad heen geleid maar na de lunch kwam toch het afscheid daar. Het was erg jammer om afscheid te nemen van de familie, ik heb het echt heel erg naar mijn zin gehad daar en het zijn supermensen. Er werd dan ook wel een traantje gelaten.

Wil je meer weten over een project in Marokko dan kun je een e-mail sturen naar Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. .