Werken in een weeshuis in Jordanië

Ana ana ana, (ikke ikke ikke) hoorde ik als ik 's ochtends opstond al door mijn hoofd galmen. Wat een energie komt er uit de kinderen!

Vrijwilligerswerk in een weeshuis in Jordanië

Kerst en de jaarwisseling, een tijd van gezellig samenzijn met familie, ontspanning, lichtjes en broeken die niet meer dicht kunnen door overvloedige maaltijden. Niet voor mij dit jaar. Geen familie, geen vuurwerk en al helemaal geen alcohol met oud en nieuw, maar een vrijwilligersproject in Jordanië.

Jordanië, een voor mij totaal onbekend land. Samen met Keristiena, een vriendin van de middelbare school, heb ik deze reis gemaakt. Ik had erg veel geluk met Keristiena, die vloeiend Arabisch spreekt en dus overal met de mensen kon praten.

We hebben een reis van 20 dagen gemaakt, Eerst zijn we 8 dagen op eigen gelegenheid gaan reizen. Daarna het project, dat 9 dagen duurde. Het was dus een erg kort project. Na het kamp zijn we nog 3 dagen in Amman geweest.

Ook al was het hartje winter, het was de eerste week een graad of 20! In de eerste week zijn we naar Petra gegaan, hebben daar 3 dagen vol verbazing rondgelopen en stopten we onze tassen goed vol met heerlijke broodjes falafel en kebab. Daarna hebben we een nacht in de woestijn van wadi-rum in een bedoeïenententenkamp geslapen en toen de kerstklokjes begonnen te luiden, was het tijd om richting Madaba te gaan voor een heuse koptische kerkmis. Die avond werden we opgehaald door de kampleider Amir. Bij de eerste ontmoeting had zijn auto meteen panne en hebben we een tijdje onze ogen uitgekeken op het busstation. Toen de auto gerepareerd was, nam hij ons vanuit Amman mee naar Zarqua. (de stad waar het weeshuis gevestigd was) De 26ste begon het project. We waren met 10 internationale vrijwilligers. (1 Zwitserse, 2 Italianen, 1 Belgische, 1 Russin en 3 mensen uit Hongkong) Daarbij was er nog 1 jonge jongen die uit de buurt kwam en het project met ons meeliep. De begeleiding bestond uit kampleider Amir, die het kamp aankleedde met een strakke planning en door zijn enorme toewijding ons zoveel mogelijk liet zien. Daarbij was er de buschauffeur Amar die ons in een met tapijt bekleed busje voorzien van blacklight overal heen bracht.

Ana ana ana, (ikke ikke ikke) hoorde ik als ik 's ochtends opstond al door mijn hoofd galmen. Wat een energie komt er uit de kinderen! Er zaten 52 kinderen in het weeshuis samen met ongeveer 6 juffen.

Het was een mooi weeshuis, een fraai gebouw, veel luxer dan ik me had voorgesteld. Als je het weeshuis binnenstapt, slaat een schoonmaakmiddelwalm je in het gezicht.

Je moet je voorstellen dat als je als kind 51 leeftijdsgenootjes om je heen hebt de hele dag. Dan snak je af en toe naar wat extra aandacht. Wij als vrijwilligers hebben de kinderen dat een week lang kunnen geven.

We hebben ongeveer vier à vijf uur per dag gewerkt.

Zelf teken ik vaak en heb ik met een paar andere vrijwilligers vooral met de kinderen geknutseld en getekend. Het is leuk om te merken dat kindertekeningen overal op elkaar lijken. De jongens moest ik helpen met het tekenen van voetballers en de meisjes wilden bruiden en glitters. (sporadisch mocht ik ook een basketballer, eenhoorn, paard, konijn of een hartje met bloemen tekenen)

Ook heb ik een dag kleding gestreken en de voorraad kleding geteld met de werksters in het weeshuis. Daar hebben we ook lekker lopen snoepen. Toch heeft men in Jordanië andere voedingsinzichten.

“Wij frituren de kaas, dan gaat het cholesterol eruit”

Omdat Keristiena een native speaker van het Arabisch is, heeft zij de kinderen vooral persoonlijk geholpen met hun Engels.

Muriël, het meisje uit Zwitserland was webdesigner en heeft het hele computernetwerk van het weeshuis virusvrij gemaakt.

De Italianen en Hongkongezen gingen vooral voor het klus- en schoonmaakwerk en speelden met de kinderen.

Als we na 4 uur werk en een lunch terugkwamen in het appartement, plofte iedereen vermoeid neer en duurde het even tot we allemaal weer bij waren.

De sfeer in de groep was erg goed. Iedereen was gevraagd om eten uit het eigen land mee te nemen. En vooral de Italianen uit de groep hadden daar een missie van gemaakt. Ooh, wat lekker! We kookten vaak zelf, daar was een rooster voor. Af en toe aten we in “de stad” Amman. Zarqua was al een grote stad, maar Amir vond Amman belangrijker, vandaar dat we daar heel vaak heen gingen.

Hier maakten we ook kennis met het fenomeen waterpijp. Er zijn weinig spanningen geweest in de groep en de organisatie van het kamp was erg goed.

Amir heeft heel veel met ons ondernomen, we zijn o.a. uitgenodigd voor een congres over Jeruzalem (volledig in het arabisch, dus ik heb mijn vakantieboek bijgewerkt), we hadden een theedrink-date met de burgermeester van Rusaifa, bezochten Um quais, hadden een Nieuwjaarsduik in de dode zee, vierden oud en nieuw in Amman, zijn op visite geweest bij een rijke familie uit de regio, bezochten het huis van Amir, hebben op Mount Nebo gestaan, zijn de oudste kaart van Jeruzalem gaan bekijken in Madaba en Amir heeft ons zijn Amman laten zien.

Na het kamp hadden we nog drie daagjes in Amman, die we shoppend doorgebracht hebben, we zijn onder andere  naar de hammam en kapper geweest, hebben ons volgepropt met falafel en keerden terug met perfect geëpileerde wenkbrauwen, koelkastmagneten met de koning van jordanië, kohl, en nationalistische liederen op een cd-tje.

Twijfel je nog om dit kamp ook te gaan doen. Ik sluit af met één woord; Baklava!

Zelf ook zo'n mooie ervaring opdoen in Jordanië? Meer info via Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.