|
Begin juli kreeg een ik een telefoontje van mijn neef. Wat voel je ervoor om naar Montenegro af te reizen en daar deel te nemen aan een vrijwilligersproject. Montenegro.... ja waarom niet eigenlijk. Ik wist helemaal niks over het land maar dat is dan ook meteen een reden om te gaan. Via een goedkope vliegreis,vanuit het Duitse Keulen, kwamen we aan in Belgrado. Vanuit hier moesten we de trein nemen naar Kolašin in Montenegro. Deze trein misten we zodat we nog een dagje en nachtje in Belgrado konden blijven. Na een lange stadswandeling kwamen we uiteindelijk terecht op een muziekfestival wat gelegen was op een van de mooiste plekken van de stad. De Happy Mondays traden op maar dat terzijde.
 De volgende ochtend vertrokken we naar Kolašin. De treinreis door de bergen staat bekend als een van de mooiste treinreizen van Europa. Dit hebben we geweten. We reden een groot gedeelte door de zwarte bergen van Montenegro. Hierbij raasden we ook door een honderdtal tunnels. Althans zo’n gevoel kreeg ik. ’s Avonds rond een uurtje of negen kwamen we aan in Kolašin. We belden de leidster op om door te geven dat de Nederlandse delegatie was gearriveerd. Het nummer was niet in gebruik.... Daar sta je dan in Montenegro. Het treinstation lag ver van de bewoonde wereld en ons aanknopingspunt gaf geen gehoor. Doordat er een erg behulpzame taxidriver aan kwam rijden en ons te hulp schoot kwamen we, na vele telefoontjes, ter plekke.
 Het natuurpark Biogradska Gora lag 22km van Kolašin vandaan. De anderen waren al gearriveerd en verwelkomden ons hartelijk. We kregen een blokhut aangewezen waar we konden slapen. Het was erg donker bij aankomst dus we wisten niet waar we nu precies waren. Slapen en ons morgen laten verrassen was de gedachte.
Rond de klok van 9 zaten we met z’n allen aan het ontbijt. De groep bestond uit twee Russinnen, twee Montenegrijnen, drie Nederlanders en twee meisjes uit Wales. Na het eten gingen we naar het meer wat in het park lag. Onze taak was het schoonmaken van het strand rondom het meer.
 We werkten dagelijks 4 uur bij het meer. We hebben veel rommel kunnen opruimen en na twee weken was er een tevreden gevoel over het werk wat we verzet hadden. We hebben het gehele meer schoongemaakt en ook de parkeerplaatsen die daar gesitueerd waren. We wisten natuurlijk niet dat er ook een afwerkplek lag en die hebben we dan ook braaf opgeruimd.
Doordat we maar 4 uur per dag hoefden te werken hadden we erg veel vrije tijd. Deze tijd vulden we met bergwandelingen, roeiwedstrijdjes, voetballen en nog veel meer. Het was een erg rustige omgeving waar ik in het begin even aan moest wennen maar na een drietal dagen is het een fijn gevoel.  We hebben ook nog een aantal plaatsjes (Kolašin en Bijelo Polje) bezocht. Kolašin is een klein plaatsje maar in vergelijking met een soortgelijke stad in Nederland erg gezellig. Bijelo Polje daarentegen was redelijk gaar en de sfeer in de uitgaansgelegenheden was niet echt optimaal. Wij werden de toko uitgekeken. Elke dag waren 2 mensen het “kitchenteam”. Dit hield in dat je moest zorgen voor een ontbijt en een warme maaltijd. De ingrediënten gaf je de avond ervoor door aan de begeleiders. Het kwam geregeld voor dat ingrediënten die besteld waren niet waren gekocht omdat die er gewoonweg niet waren. Ook gebeurde het wel dat de stroom tijdens het koken uitviel. Improvisatie is op zulke momenten een groot goed.
 De groep waarmee ik deze vakantie te maken had was erg sociaal ingesteld. We deden bijna alles samen. Wilde iemand ’s avonds een kampvuurtje maken en wat pingelen op een gitaar, dan kwam de rest van de groep er altijd gezamenlijk bij. Iedereen had het erg naar zijn zin. De kampvuurtjes waren dan ook wel erg gezellig. Vooral als er wat Tsjechen bij kwamen zitten die een taxi uit Kolašin belden om wat drank te laten komen. De taxi kwam een halfuurtje later dan ook doodleuk aanrijden met wijn en wodka. We betaalden de man nog €5 extra zodat hij een half uurtje bleef. Reden: de taxi had een cd-speler zodat wij even wat lekkere muziekjes konden draaien. Hierdoor werd het nog gezelliger!
Al met al was het een erg geslaagd project waarbij ik me erg vermaakt heb. Als je in dit Nationali Biogradska Gora niet tot rust komt dan kom je nergens meer tot rust....
|
