Op EVS in Brussel – werken met asielzoekers

with Geen reacties

Een onvergetelijke reis die zo intensief en tegelijkertijd interessant is dat je na afloop regelmatig weer terugdenkt aan bepaalde bijzondere momenten en je je realiseert in hoeverre die je gevormd hebben.

“Al snel voelde het voor mij als een warm thuis.”

Simone Smak is een jaar weggeweest op EVS in Brussel. Hieronder deelt zij haar bijzondere ervaring.

Ik voelde dat ik na mijn studie een nieuw avontuur wilde aangaan. Voor enkele van mijn studiegenoten betekende dat de zoektocht naar een eerste, officiële baan. Ik had zelf nog niet die behoefte. De stap naar een baan voelde voor mij nog iets ‘te heftig’, iets ‘te serieus’. Ik wilde eerst mezelf meer leren kennen. En dat het liefst door in contact te komen met andere culturen, andere talen en andere visies op het leven, waardoor ik mijn horizon zou kunnen verbreden. Een vrijwilligersproject in het buitenland was dan ook precies waar ik naar op zoek was. En ik merkte al snel dat het allemaal een stuk minder ingewikkeld was dan ik van tevoren dacht. Een beetje inspanning is natuurlijk wel vereist, maar dat is juist ook zo leuk! Na het sturen van een paar brieven werd ik gekozen voor een project en lag mijn plan vast. Ik zou een jaar naar Brussel gaan om te gaan werken in het educatieteam van een asielzoekerscentrum.

De dag van vertrek vond ik heel spannend. Van tevoren was goed afgesproken door wie ik zou worden opgewacht op Brussel Centraal. Wat dat betreft hoefde ik me dus geen zorgen te maken, maar natuurlijk gaan er vooraf veel gedachten door je heen. Toen ik eenmaal aankwam op Brussel Centraal, zag ik meteen iemand enthousiast zwaaien met een bordje in zijn handen waarop zijn naam stond. Mijn toekomstige huisgenoot stond naast hem. Het was een warm welkom. Ze waren erg nieuwsgierig naar mij, naar het land waar ik vandaan kwam en wat mijn verwachtingen waren voor de komende tijd. Voor ik het wist waren we aangekomen in het huis waar ik een jaar zou verblijven. Mijn huisgenoot gaf een korte rondleiding en nodigde me alvast uit voor een etentje die avond met nog twee andere huisgenoten. Ik was opgelucht en blij dat ik zo goed was ontvangen.

De eerste dag in Brussel was nog een vrije dag. Ik vond dat fijn omdat ik zo even kennis kon maken met de stad en me rustig kon voorbereiden op mijn vrijwilligersproject. De volgende dag maakte ik kennis met mijn collega’s en werd er besproken met welke projecten ik mij bezig zou houden. Hier had ik zelf veel eigen inbreng in. Uiteindelijk heb ik verschillende dingen gedaan. Ik zal een paar activiteiten omschrijven. Een van mijn taken was het begeleiden van een poëzieworkshop. Tijdens deze workshop schrijven bewoners gedichten in hun eigen taal en maken zij door uitwisseling kennis met gedichten van andere bewoners. Dit zorgde voor veel interessante discussies. Ik nam deel aan de workshop en zorgde ervoor dat het materiaal en de koffie en thee klaarstond. Ook assisteerde ik regelmatig bij Engelse lessen. Ik gaf de bewoners dan extra uitleg of ik hielp de docent Engels met het maken van lesmateriaal. Ik heb ook een eigen ‘hoofdproject’ gehad. Dat was het geven van Nederlandse lessen. Voor mijn komst was er nog geen Nederlandse les in het asielzoekerscentrum. Wel konden de bewoners een cursus volgen buiten het centrum, maar ik merkte dat er ook behoefte was om in het centrum Nederlands te oefenen. Ik kwam toen al snel met het idee om zelf les te geven (ook omdat ik altijd al les had willen geven). Ik hing in het hele centrum posters op met informatie over de nieuwe taalcursus en de bewoners konden zich bij mij inschrijven. Uiteindelijk was er elke week veel animo en heb ik met veel plezier lessen gegeven aan bewoners uit onder andere Syrië, Eritrea, Albanië en Afghanistan.

Tijdens het project waren er regelmatig andere vrijwilligers uit het buitenland aanwezig (onder andere uit Italië, Spanje en Frankrijk). Vaak organiseerden we samen bepaalde activiteiten. We ondersteunden elkaar ook doordat we hetzelfde meemaakten.

Inmiddels ben ik een halfjaar terug en merk ik dat ik ontzettend veel heb geleerd. Tijdens mijn jaar in Brussel heb ik veel mensen mogen ontmoeten, uit verschillende landen en culturen. Daarnaast kreeg ik veel vrijheid in de taken wat betreft het vrijwilligerswerk, waardoor ik bepaalde vaardigheden goed heb kunnen ontwikkelen. Zo wilde ik altijd al graag lesgeven, en heb ik dat in Brussel voor het eerst kunnen doen (en dat voor langere tijd). Ik heb daardoor zelfs ontdekt dat ik hier verder mee wil gaan! Ik ben daarom in september 2016 begonnen met een master in Antwerpen die opleidt tot docent Nederlands als tweede taal. Nu heb ik die studie afgerond en ga ik binnenkort taallessen geven aan nieuwkomers in Amsterdam. Mijn interesse voor lesgeven heb ik in Brussel dus volop kunnen ontwikkelen en is daar echt tot bloei gekomen. Daarnaast hebben de mensen die ik heb leren kennen mijn horizon verbreed. Misschien klinkt het als een cliché, maar het is echt waar. Ik heb met zo veel verschillende mensen een band opgebouwd, waardoor ik ook met heel veel diverse culturen te maken kreeg. Elk persoon had wel iets moois en inspirerends, waar ik zelf ook iets uit heb kunnen halen.

Ook een onvergetelijke ervaring opdoen?

Maak kennis met de mogelijkheden van European Voluntary Service

 meer informatie

Deel dit ervaringsverhaal: