Op EVS in Brussel – werken met asielzoekers

with Geen reacties

Simone Smak deelt haar EVS-ervaring in Brussel: Elke keer kwamen er nieuwe verhalen en discussies los en dat was voor mij iedere keer weer indrukwekkend.

“Al snel voelde het voor mij als een warm thuis.”

Simone Smak is een jaar weggeweest op EVS in Brussel. Hieronder deelt zij haar bijzondere ervaring.

Op 31 augustus zat ik in de trein die mij naar Brussel bracht. Brussel is dichtbij, maar het voelde toch alsof ik ver weg ging. Dit omdat ik er een jaar zou blijven. Een jaar lang zou ik gaan werken in het asielzoekerscentrum ‘het Klein Kasteeltje’, of zoals ze het in het Frans noemen: ‘le Petit Chateau’. Het grootste en oudste opvangcentrum in de Belgische hoofdstad. Hier wachten de bewoners op het antwoord wat zij zullen krijgen: positief (waarbij zij een verblijfsvergunning krijgen) of negatief (waarbij zij mogelijk het land moeten verlaten). Ik was behoorlijk zenuwachtig, maar tegelijkertijd ook razend benieuwd naar hoe ik alles zou ervaren.

Samen met vrijwilligers uit andere EU-landen
Eerst maakte ik kennis met mijn nieuwe huisgenoten. In het begin woonde ik samen met drie andere EVS-vrijwilligers: uit Italië, Tsjechië en Denemarken. Later kwam er nog een meisje uit Spanje bij. Twee daarvan werkten net als ik in een asielzoekerscentrum, maar dan in een dorpje buiten Brussel. Ik vond het leuk om in een ‘internationale’ omgeving te zijn. Vaak gingen we samen koken, wat drinken op ons kleine balkon of uit in de stad. Al snel voelde het voor mij als een ‘warm’ thuis, waarbij ik ook mijn Frans en Engels kon oefenen.

Poëzie en discussie, cultuur en plezier!
In het asielzoekerscentrum hielp ik bij verschillende activiteiten. Zo was er elke maandag een poëzie-middag. Bewoners, afkomstig uit verschillende landen en culturen, kwamen bij elkaar om gedichten en verhalen te lezen, uit te wisselen en zelf op te schrijven. De gedichten waren in het Engels en Frans, maar ook in de talen die veel bewoners spraken, zoals het Arabisch of Tigrinya (een taal die vooral in Eritrea gesproken wordt). Hierbij kwamen interculturele discussies op gang. Soms kon het best heftig zijn. Bepaalde gedichten deed de bewoners denken aan hun thuisland of oorlogssituaties. Dan zie je het verdriet en de eenzaamheid. Maar soms ook juist blijdschap, wanneer zij gedichten uit hun eigen cultuur herkenden, en dit met ‘trots’ in hun eigen taal voorlazen. Geen poëzie-middag was hetzelfde. Elke keer kwamen er nieuwe verhalen en discussies los en dat was voor mij iedere keer weer indrukwekkend.

Ik werkte zowel met volwassenen als met kinderen. Voor beide leeftijdsgroepen werden er activiteiten georganiseerd. Zo werkte het asielzoekerscentrum samen met een organisatie die gratis culturele activiteiten organiseerde. Denk hierbij aan het bezoeken van concerten, theatervoorstellingen of filmavonden. Ik ging hierbij regelmatig mee. Tijdens de activiteiten stond het plezier en het genieten centraal. Even hoefden de bewoners niet aan hun onzekere situatie te denken. Hierdoor heb ik veel van hen goed leren kennen, waar ik nu heel dierbaar op terugkijk.

Vrijheid en eigen initiatief
Er werd mij veel vrijheid gegeven om met eigen ideeën te komen. Na een paar maanden ben ik begonnen met het geven van Nederlandse les. Ik had nog nooit eerder les gegeven, maar had het altijd al willen doen. Ik kan me nog herinneren dat er op een dag plotseling twintig personen in de klas stonden. Meestal had ik een klasje van zes. Maar die keer was er een familie uit Syrië, die net waren aangekomen die week. In het begin wist ik niet of ik zo’n grote groep aan zou kunnen, maar uiteindelijk heb ik hier heel veel plezier aan gehad. Elke week kwamen ze naar de les en elke week even gemotiveerd. Daardoor had ik het gevoel echt iets te kunnen betekenen.

Na terugkomst
Mijn tijd in Brussel ervaar ik als een heel interessante en leerzame periode. Het was best moeilijk om weer terug te gaan. Maar aan alles komt een einde. Wat ik nu heb, zijn alle mooie en bijzondere herinneringen die me heel kostbaar zijn. Ik wil dit werk blijven voortzetten in eigen land. Zeker met de vluchtelingencrisis die nu heerst.

Ook een onvergetelijke ervaring opdoen?

Maak kennis met de mogelijkheden van European Voluntary Service

 meer informatie

Deel dit ervaringsverhaal: