Solidariteitsproject in Roemenië

with Geen reacties

 

Ik heb van alles beleefd wat ik nooit had verwacht en ik ben heel blij dat ik dit avontuur ben aangegaan!

 

 

 

“Op Schiphol en in het vliegtuig sloegen de zenuwen echt toe. Gelukkig werd ik opgehaald op het vliegveld in Boekarest en ontmoette ik snel andere vrijwilligers”

Isanne ging 6 maanden met EVS naar Boekarest, Roemenië.

Mijn vertrek

Ik vertrok vroeg in de ochtend naar Schiphol. Hier sloegen de zenuwen wel enigszins toe en toen ik eenmaal in het vliegtuig zat bleef dit aanhouden. Maar toen dacht ik aan de redenen dat ik voor het project had gekozen. Ik wilde graag eens op een andere manier leren dan de klassieke schoolsetting en daarnaast leek het me heel gaaf om een ander land, een andere cultuur en een andere taal te leren kennen. Toen ik aankwam in Boekarest werd ik gelukkig opgewacht door iemand van de organisatie en gingen we met het openbaar vervoer naar mijn flat. Ik was de eerste die aankwam. Ik had toen wel even een "wat doe ik hier" momentje, maar toen nam een vrijwilliger die er al langer werkte me mee naar een andere flat met vrijwilligers, waardoor ik me al een stuk beter op mijn gemak voelde. Toen ook mijn teamgenootjes gearriveerd waren, begon ik eindelijk aan mijn project: "European Solidarity Design", kortweg ESD.

Het project

Ik had verschillende taken: in een groep van meestal 5 vrijwilligers verzorgden we in een ziekenhuis klinische animatie. Daarnaast gingen we met een groep vrijwilligers naar speciale scholen om daar iets leuks en nuttigs te doen met de kinderen en gaven we les over Nederland aan klassen door de hele stad heen. Meestal had de les het thema 'Solidariteit'. Daarnaast wilden we ook graag delen wat we deden, dus hielden we een Instagram account en een facebookpagina bij met foto's en filmpjes van onze activiteiten. Tussendoor hebben we meegewerkt aan een campagne om geld op te halen en hebben we meegewerkt aan een kinderfestival. Aan het einde van het project ben ik met een speciale peuterschool en in één ziekenhuis met de kinderen gaan tuinieren. Dit omdat ik merkte dat er in Roemenië nog relatief weinig gedaan werd aan bewust omgaan met de natuur en het milieu.

Mijn team

Mijn team bestond uit drie meiden en ik, zij kwamen uit Oostenrijk, Spanje en Portugal. In totaal werkten er zo'n 20 vrijwilligers bij mijn organisatie. Ze kwamen voornamelijk uit Spanje, Frankrijk, Italië en Oostenrijk, maar er was ook iemand uit Griekenland, iemand uit Litouwen en er waren nog twee mensen uit Portugal. Ik was de enige Nederlander. De contacten tussen de vrijwilligers waren goed en ik heb ook zeker blijvende contacten gemaakt, vooral met mijn teamgenootjes. Het is ongelofelijk hoe snel je close kunt worden als je samenwerkt en woont en eigenlijk alles deelt.

Locals

Met de lokale bevolking had ik vooral contact tijdens mijn werk en tijdens dagelijkse dingen zoals boodschappen doen. Ik had verder niet heel veel diepgaande contacten met locals, want ik had zo'n grote en leuke groep om mij heen aan vrijwilligers uit allemaal verschillende landen dat ik eigenlijk niet een extreme behoefte voelde om naar nog meer mensen op zoek te gaan. Wel vond ik het erg interessant om in het dagelijkse leven in de bevolking op te gaan en ik werd vaak ook erg hartelijk ontvangen, zeker als ze ontdekten wat voor werk ik deed.

Hoogtepunt

Er zijn in de maanden dat ik er was zoveel kleine leuke dingen gebeurd dat het onmogelijk is om deze allemaal op te noemen, maar iets wat ik denk ik niet gauw zal vergeten is het gevoel van mijn laatste week daar. Mijn team en ik en onze twee andere huisgenootjes waren natuurlijk nogal emotioneel dat we bijna weggingen. We besloten om echt nog iets van onze laatste tijd te maken. We gingen samen uit, we aten samen en gaven om de haverklap knuffels en huilden bij emotionele liedjes. We waren bezig met het afmaken van onze eindvideo en op de laatste avond, toen we een afscheidsfeestje hadden georganiseerd, lieten we deze aan alle andere vrijwilligers zien. Wij stonden met zijn vieren bij elkaar en de vrijwilligers reageerden met blijheid en gejuich op ons filmpje. In deze week en vooral op die laatste avond voelde ik mij enorm verbonden met mijn teamgenootjes, huisgenootjes en medevrijwilligers waar ik de afgelopen maanden mee had doorgebracht. Dit was een enorm mooi moment voor mij.

Kortom, het was een hele ervaring waar alle emoties denk ik wel een keer aan me voorbij zijn gekomen, maar al met al kijk ik dankbaar terug op deze tijd.

 

Ook een onvergetelijke ervaring opdoen?

Maak kennis met de mogelijkheden van European Voluntary Service

 meer informatie

Deel dit ervaringsverhaal: